Το βότανο της ελληνικής βεράντας: ένα φύλλο που, μόλις το τρίψεις, μυρίζει λεμόνι πιο έντονα κι από το ίδιο το λεμόνι.

Τι είναι η λουίζα;

Η λουίζα (Aloysia citrodora, παλαιότερα Lippia citriodora) είναι φυλλοβόλος θάμνος της οικογένειας των Βερβενιδών, με στενά, μυτερά φύλλα και μικρά λευκά ή ανοιχτά μοβ άνθη. Διεθνώς λέγεται lemon verbena ή verveine, και δεν πρέπει να συγχέεται ούτε με το λεμονόχορτο ούτε με την κοινή βερβένα (Verbena officinalis). Τα φύλλα της περιέχουν αιθέριο έλαιο με κιτράλη, λιμονένιο, γερανιόλη και 1,8-κινεόλη, καθώς και βερμπασκοσίδη, μια πολυφαινόλη με ισχυρή αντιοξειδωτική δράση. Στα καλλυντικά χρησιμοποιούνται το αιθέριο έλαιο, το εκχύλισμα και τα αποξηραμένα φύλλα.

Ποια είναι τα οφέλη της λουίζας;

Η λουίζα συνδυάζει τη φρεσκάδα του λεμονιού με μια απαλή, λουλουδάτη γλυκύτητα. Στη φροντίδα του δέρματος:

• Αρωματίζει με φρέσκια, λεμονάτη-λουλουδάτη νότα
• Χαρίζει αίσθηση καταπράυνσης και ηρεμίας
• Έχει ήπια τονωτική δράση
• Προσφέρει βερμπασκοσίδη και φλαβονοειδή με αντιοξειδωτική δράση
• Ταιριάζει σε κάθε τύπο δέρματος

Από το φλιτζάνι στο σαπούνι

Στην Ελλάδα η λουίζα είναι πρώτα απ’ όλα ρόφημα: τα φύλλα μαζεύονται το καλοκαίρι, ξεραίνονται στη σκιά και φυλάγονται για τα βράδια του χειμώνα. Στη Γαλλία η verveine είναι το κλασικό «tisane» μετά το δείπνο και η βάση ενός ιστορικού λικέρ. Η ίδια παράδοση ηρεμίας πέρασε και στην αρωματοποιία και στα καλλυντικά, όπου το άρωμά της χρησιμοποιείται από τον 18ο αιώνα, όταν οι Ισπανοί την έφεραν στην Ευρώπη από τη Νότια Αμερική.

Από πού προέρχεται;

Η λουίζα κατάγεται από τη Νότια Αμερική — Αργεντινή, Χιλή, Περού και Βραζιλία. Σήμερα καλλιεργείται στη Μεσόγειο, κυρίως στη Γαλλία, την Ισπανία, το Μαρόκο και την Ελλάδα, όπου ευδοκιμεί σχεδόν σε κάθε κήπο και γλάστρα.